Uncategorizedاسلایدر

گونه‌شناسی رسانه ، نقطه شروع تمایزی استاندارد بین نوآوری رسانه‌ای و فرآیند تولید آن (بخش دوم)

در ادامه گزارش قبل طی مروری که بر ادبیات و تعاریف نوآوری رسانه‌ای داشتیم، احتمالا این پرسش در ذهن ایجاد می‌شود که چگونه یک گونه‌شناسی رسانه می‌تواند توسعه یابد، به طوری که در برگیرنده نوآوری رسانه‌‌ای باشد و حتی از آن فراتر رفته و شامل نوآوری سنتی بر پایه محصول یا فرآیند نیز باشد. پژوهشگران به طور سنتی بین نوآوری محصول و نوآوری فرآیند تمایز قائل می‌شوند.

عده‌ای ممکن است بگویند که نوآوری محصول، همه نوآوری‌های مربوط به محتوا، البته با در نظر گرفتن تمایز بین هسته (زمینه، پیام و فرم درونی یعنی سبک) و فرم بیرونی (شیوه‌ای که محتوا در معرض دید مخاطبان قرار می‌گیرد) است.

نوآوری رسانه‌ای

نوآوری، آن ارزشی است که به فرآیند تولید مربوط است و در شکل یک زنجیره ارزش نمایان می‌شود و شامل یک یا چند مرحله از خلق یا ایجاد، باز تولید جدید، تجمیع، توزیع، ارائه، نمایش و مصرف است.

آخرین شکل نوآوری فرآیندی، نوآوری در مدل کسب و کار است؛ که نمی‌توان به سادگی از طریق تجزیه و تحلیل بالا آن را درک کرد. نوآوری در مدل کسب و کار، با توجه به نوع سازمان و صنعت مربوطه از طریق مواردی مانند ورود به بازارهای جدید، ساختارهای جدید معاهدات بین‌المللی، اصلاح وضعیت بازار یک شرکت و غیره، بررسی می‌شود و به طور کلی فرآیند “نوآوری در مدل کسب و کار” شامل هر ویژگی جدید موفقیت‌آمیز در این مدل است.

گونه‌شناسی رسانه ، نقطه شروع تمایزی استاندارد بین نوآوری محصول و فرآیند است. تمایزی که هانتکه در ۲۰۱۰ میلادی بین نوآوری خلاق و نوآوری یکنواخت ساخته است، را بازتاب می‌دهد.

در طبقه‌بندی نوآوری محصول، نوآوری محتوا در بخش هسته و فرم درونی آن قرار دارد؛ در حالی که، نوآوری فرآیند به دو دسته تولید و توزیع و نوآوری در مدل کسب و کار تقسیم‌بندی شده است. خلق و ایجاد، باز تولید، تجمیع(گردآوری)، توزیع و نمایش همگی در یک گروه قرار گرفته‌اند. زیرا همه آنها با هم نوآوری فرآیند را تشکیل می‌دهند که معمولا همه از یک منبع در یک شرکت نشات می‌گیرند واغلب توسط مصرف‌کنندگان قابل درک نیستند.

در مقابل، اگر نوآوری در مدل تجاری، یک اکوسیستم سرتاسری از شرکت‌ها را در نظر نگیرد، اغلب مربوط به چند شرکت می‌شود؛ لازم به ذکر است که این نوع نوآوری‌ها، بیشتر کلی هستند و به یک مرحله از زنجیره ارزش ارتباط ندارند.

بخش مهم و اصلی این گونه‌شناسی رسانه، در واقع شناسایی یک دسته‌بندی پنجم است، نوآوری مصرف و رسانه، که بین نوآوری در محصول و نوآوری در فرآیند واقع شده است. که به چگونگی عرضه محصول در بازار و نوع دسترسی مصرف‌کنندگان به آن می‌پردازد و به طور مستقیم به خود محصول گره خورده است و مهم‌تر از همه آن که این دسته از نوآوری را مصرف‌کننده درک می‌کند.

دو محدودیت اساسی در این نوع گونه‌شناسی رسانه وجود دارد. نخست، نوآوری‌هایی که از طرف مصرف‌کنندگان عرضه می‌شود، به طور کامل پوشش داده نشده است؛ بنابراین نوآوری‌های مصرف و رسانه در مورد نحوه استفاده از رسانه مطرح می‌شوند، اما چنین نوآوری‌هایی که برای شرکت‌ها در نظر گرفته شده، می‌تواند از سمت مخاطبان هم باشند. دوم، این گونه‌شناسی، گونه‌های جداگانه‌ای از نوآوری را که بر اساس درجه تازگی نوآوری شکل گرفته‌اند، رها کرده است.

در حال حاضر، ارتباط سیاست نوآوری و سیاست مرتبط با صنایع رسانه‌ای نسبتا قطع شده است. طبق نظر برخی متفکرین این حوزه، تمرکز پژوهش‌های کاربردی نوآوری رسانه‌‌ای تقریبا، روی محتوا متمرکز بوده و سایر حوزه‌ها و بخش‌های مرتبط به آن دچار یک محرومیت کلی هستند.

نوآوری رسانه‌ای در مجامع علمی و دانشگاهی، محافل سیاسی و در میان متخصصان و متصدیان، به آرامی در حال جلب نظر است. با این حال، این مفهوم هنوز هم ضعیف تعریف شده و به خوبی درک نشده است.

استدلال می‌شود که تعاریف سنتی، اغلب صنایع خلاق را به دلیل محرومیت از نوآوری‌های مربوط به محتوا نادیده می‌گیرند و به طور حیرت‌آوری، نوآوری‌های مربوط به محتوا به واسطه معیارهای تحقیق و توسعه و ثبت اختراعات دست کم گرفته می‌شوند. این در حالی است که نوآوری عبارت است از “چیز جدیدی که در عمل مورد استفاده قرار گرفته است؛” بنابراین نوآوری در زیبایی، نوآوری‌های اطلاعاتی و یا هر نوآوری دیگر مربوط به محتوا را شامل می‌شود.

سیاست‌گذاری‌های نابه‌جا

عادت سیاستگذاران و متصدیان حوزه نوآوری این است که این حوزه را بر اساس بهبود ویژگی‌های مربوط به عملکرد، فناوری و اجرا ارزش‌گذاری کنند. این گرایش و تعصب در سیاست‌های نوآوری و کارکردهای آن در رسانه نیز بازتاب یافته است، شواهد نشان می‌دهد که جست و جو برای یافتن یک ترکیب متعادل از سیاست نو‌آوری و شاخص‌های ارزیابی مناسب، برای سیاستگذاران سخت است.

سطح بسیار پایین فعالیت‌های نوآورانه

با همه این اوصاف و در مجموع، آمار نوآوری‌های موجود تا جایی که امکان به کارگرفته شدن در بخش رسانه را دارد، سطح بسیار پایین فعالیت‌های نوآورانه شرکت‌های رسانه‌ای را نشان می‌دهد. هنوز هم شاخص‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد بخش رسانه کاملا نوآورانه است؛ در صورتی که مفهوم نوآوری در محتوا و رسانه و همچنین اندازه‌گیری‌ها در این حوزه گسترش یابد؛ از جمله توسعه ابزارها برای اندازه‌گیری بهتر و همه جانبه، مجموع نوآوری‌های رسانه‌ای است که می‌تواند امری کاربردی و معقول باشد.

برای کسب اطلاعات بیشتر پیرامون تمایز بین فرآیند و محصول و نقش نوآوری در این زمینه به گزارش گونه‌شناسی نوآوری‌های رسانه‌ای (بینش‌های حاصل از یک مطالعه اکتشافی) مراجعه فرمایید.

برچسب ها

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن